Pol Van Den Driessche

Onder leiding van mijn collega-senator Alain Destexhe (MR) en de socialistische parlementsleden Christophe Collignon en Jean Cornil reisde ik van 7 tot 11 september door Taiwan, het vroegere Formosa. We waren er geïnviteerd door de Taiwanese overheid die op geregelde tijdstippen Westerse parlementsleden ontvangt.

De recente en verwoestende tyfoon maar vooral de verhoudingen tussen Taiwan en de Volksrepubliek China stonden hoog op de agenda tijdens alle gesprekken en ontmoetingen. Zo spraken we met de Taiwanese parlementsvoorzitter, de viceminister van Buitenlandse Zaken en de voorzitter van de Taiwanese delegatie die de onderhandelingen met China voert.Onze gesprekken werden ten dele overschaduwd door de regeringscrisis.

Uitgerekend in die week namen de premier en enkele ministers ontslag onder de aanhoudende kritiek op de lamentabele regeringsaanpak van de ravage die de tyfoon “Morakot” had veroorzaakt. Ruim zeshonderd mensen lieten in augustus het leven bij deze natuurramp. Ook de materiële schade was immens. Tot vandaag zijn de gevolgen van de tyfoon te zien.
Desondanks keerde de parlementaire delegatie tevreden naar België terug. Vooreerst omdat we konden vaststellen dat Taiwan een heuse democratie is geworden. Dat was vijftien jaar geleden niet het geval; toen reisde ik als journalist mee met Vlaams minister-president Luc Van den Brande die er een handelsmissie leidde. Vandaag regeert de Kwomintang opnieuw, de partij van wijlen president Chiang Kai-shek. De oppositiepartij DPP bezet een kwart van de parlementszetels en daarnaast zijn er nog een handvol kleine partijen die ook enkele zetels hebben.
De pers is er vrij – zo konden we ook zelf vaststellen – en iedereen kan in Taiwan ongehinderd zijn godsdienst beleven. Sinds tien jaar wordt de doodstraf niet meer uitgevoerd.

De relatie met “Mainland China” beheerst, nog meer dan de economische crisis, het hele politieke debat. Taiwanese politici blijven onrustig kijken naar de zo veel grotere en sterkere Volksrepubliek. Toch nemen de spanningen af tussen het grote China en de “afvallige provincie”. Sinds september zijn er voor het eerst wekelijks bijna driehonderd lijnvluchten vanuit de hoofdstad Taipeh naar Beijing of Shanghai en terug. Ook het aantal Taiwanese investeringen in China blijft almaar toenemen.
De beleidslijn van de Taiwanese regering is duidelijk, gebaseerd op drie “No’s”: No Integration (geen integratie van Taiwan in de Volksrepubliek), No Independence (geen onafhankelijkheid van Taiwan) en No Use of Force (geen gebruik van militaire macht). Taiwan kiest dus voor een intense en goede samenwerking met China, weg van de harde confrontatie die de afgelopen decennia de toon zette. De onderhandelingsteams ontmoeten elkaar zeer geregeld.

Tijdens elke ontmoeting bedankten onze gastheren de Belgische overheid voor haar bemiddeling ten gunste van Taiwan in verschillende dossiers. Dat Taiwan nu eindelijk als waarnemend lid deel uitmaakt van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), dankt het eiland mee aan de druk van België. De Taiwanese bewindslui weten ook goed dat onze eerste minister Herman Van Rompuy jarenlang voorzitter was van de Interparlementaire Unie tussen Taiwan en België.
De regering in Taipeh hoopt te kunnen blijven rekenen op de steun van ons land, zeker nu België volgend jaar voorzitter is van de Europese Unie. Onze vierkoppige delegatie sprak af daartoe stappen te ondernemen bij minister van Buitenlandse Zaken Yves Leterme. Die laatste reisde jaren geleden ook al naar het fascinerende eiland in Oost-Azië.

Tijdens onze reis bezochten we eveneens de zuidelijke havenstad Kaoshiung, een hogeschool voor wiskundigen en enkele hoogtechnologische bedrijven. Werkelijk verbluffend wat we daar zagen. Bijvoorbeeld een machine, zo groot als een koelkast, die – schrik niet – gewoon water omzet in gas! Het leek wel een alchemistentruc.
Dat gas is krachtig genoeg voor een kookfornuis met vier vuren. Of het biedt voldoende energie om te solderen. Een grote versie werkt als een mobiele verbrandingsoven. Buiten het bedrijf stond een proefmodelwagen die 140 km/u rijdt en voor 20 procent op water rijdt. Fenomenaal. Zoals ook de gadgets, waaronder fietslichtjes die op zonne-energie draaien. De bewering dat sommige landen in het Verre Oosten het “Avondland Europa” technologisch inhaalde en met TGV-snelheid voorbijsteekt, ervaar je op het eiland.
Eventjes rechtten wij dan weer fier onze rug tijdens het bezoek aan Barco. Het West-Vlaamse bedrijf staat bijzonder sterk in Azië en gebruikt Taiwan als hub voor vestigingen in China, Korea, de Filippijnen en Japan. De enige Vlaming die er nog werkt, verhuist trouwens binnenkort naar Tokio om er de strijd met een concurrent in beeldtechnologie aan te gaan.

Indrukwekkend tot slot was het bezoek aan het prachtige klooster van Fo Guang Yuan, waar honderden boeddhistische nonnen en monniken wonen, werken en vooral bidden. Wat een verrassend contrast met het haastige leven in de zeer dichtbevolkte dorpen en steden langs de kustlijn.
Blijkbaar vinden veel bijzonder noest werkende Taiwanesen een evenwicht tussen hun gestresseerde leven en hun geloof, dat een mengeling lijkt van Boeddhisme, Taoïsme en Confucianisme. Hier en daar zie je ook een katholiek of protestants kerkje. Op het eiland wonen ook enkele tienduizenden moslims. Dat alles belet het jonge volkje, althans in de hoofdstad, niet om ’s avonds te gaan stappen en fuiven in toffe kroegen.
Was het niet zo ver vliegen (alles samen ruim 14 uur, zonder transittijd in Frankfurt of Wenen), dan vlogen we binnenkort opnieuw naar Taipeh. Het toerisme boert de jongste tijd trouwens goed.